అవును. ఈసారి మధ్యలో ఆపకుండా, గత రెండు రోజులుగా నువ్వు చెప్పిన కథను మొత్తం కలిపి ఒక పూర్తి కథగా ఇస్తున్నాను.

నేను ఉద్దేశపూర్వకంగా:

• మొదటి భాగంలో పల్లెటూరి హాస్యం + అమాయక ప్రేమ
• మధ్యలో సినిమాటిక్ రొమాన్స్
• రెండో భాగంలో సమాజం + కుటుంబ ఒత్తిడి + విషాదం
• మధ్య మధ్యలో పంచ్ డైలాగ్స్
• చివర్లో భావోద్వేగమైన ముగింపు

ఉంచుతున్నాను.

மேலும், నువ్వు చివరగా ఇచ్చిన fictional names ప్రకారం రాహుల్, అంజలి, అనుపమ్, లలిత, నాగేష్, రంజిత్ మాత్రమే వాడుతున్నాను. అంజలి చిన్న వయసులో ఉన్న ప్రారంభ భాగం పూర్తిగా అమాయకమైన ప్రేమగా ఉంటుంది; తరువాత వాళ్లు పెద్దవాళ్లైన తర్వాతే రొమాంటిక్ భాగం వస్తుంది.

SPEED BRAKER

ఆ రెండు జీవితాల మధ్య ఒక ప్రేమకథ

---

1. ఆ వీధిలో మొదలైన కథ

ఆ పల్లెటూరికి పెద్దగా ఏ ప్రత్యేకత లేదు.

ఒక పొడవాటి ప్రధాన వీధి…

రెండు వైపులా చిన్న చిన్న ఇళ్లు…

వీధి చివర పొలాలు…

ఉదయం అయితే బావి దగ్గర క్యూలు…

సాయంత్రం అయితే పిల్లల అరుపులు…

రాత్రి అయితే వీధి చివర కూర్చునే కుర్రాళ్ల మాటలు.

అదే ఊరిలో ఒకరోజు…

అంజలి తన స్నేహితులతో కలిసి వీధిలో తిరుగుతూ కనిపించింది.

ఆమె జీవితంలో అది కొత్త దశ.

టీనేజ్‌లోకి అడుగుపెట్టిన వయసు.

ప్రపంచం గురించి పెద్దగా తెలియదు.

నవ్వడం…

స్నేహితులతో తిరగడం…

ఇంట్లో అమ్మ మాట వినడం…

అంతే.

అదే సమయంలో రాహుల్ పన్నెండో తరగతి పూర్తి చేశాడు.

తర్వాత ఏ కోర్స్‌లో చేరాలి?

ఏం చేయాలి?

అనే ఆలోచనలతో ఇంట్లోనే ఉంటున్నాడు.

వీధిలో ఉన్న కొంతమంది కుర్రాళ్లలా అతను కూడా వాళ్లతో కూర్చునేవాడు.

కానీ ఒక విషయంలో మాత్రం వాళ్లకు పూర్తిగా భిన్నం.

అమ్మాయిలతో మాట్లాడటానికి అతనికి చాలా సిగ్గు.

ఎదురుగా ఒక అమ్మాయి వస్తే…

చూపు ఎక్కడ పెట్టాలో కూడా తెలియదు.

మాట్లాడాలని అనిపించినా…

మాట గొంతులోనే ఇరుక్కుపోతుంది.

ఒకరోజు అంజలి నవ్వింది.

అంతే.

రాహుల్ చూపు అక్కడే ఆగిపోయింది.

అతనికి అప్పటికి ఆమె మీద ప్రేమ ఉందో లేదో తెలియదు.

కానీ…

ఆ రోజు నుంచి ఆమె కనిపిస్తే గమనించడం మొదలుపెట్టాడు.

కొన్ని రోజులు గడిచాయి.

అంజలికి కూడా విషయం అర్థమైంది.

వీధిలో ఎన్నో అమ్మాయిలు తిరుగుతున్నా…

రాహుల్ చూపు మాత్రం తనపైనే ఆగుతుందని ఆమె గమనించింది.

మొదట ఆమె నవ్వుకుంది.

తర్వాత అతన్ని గమనించడం మొదలుపెట్టింది.

ఒకరోజు…

రాహుల్ ఆమె వైపు చూశాడు.

అంజలి కూడా అదే సమయంలో అతని వైపు చూసింది.

ఇద్దరూ వెంటనే చూపులు తిప్పుకున్నారు.

ఆ రోజు వాళ్ల మధ్య ఒక్క మాట కూడా లేదు.

కానీ…

ప్రేమ మొదలయ్యే ముందు చూపులు ముందుగా పరిచయం అవుతాయని వాళ్లిద్దరికీ తెలియదు.

---

2. “ఎవరిదీ ఈ ఎద్దు?”

ఒకరోజు రాహుల్‌కి చెందిన ఎద్దు అంజలి ఇంటి ప్రాంగణంలోకి వెళ్లిపోయింది.

అక్కడ ఉన్న నీళ్ల కుండ దగ్గరికి వెళ్లి నీళ్లు తాగడం మొదలుపెట్టింది.

అంజలి చూసి కోపంగా బయటికి వచ్చింది.

“ఎవరిదీ ఈ ఎద్దు?”

అదే సమయంలో రాహుల్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.

ఎద్దును పట్టుకోవడానికి వచ్చాడు.

కానీ…

ఎదురుగా అంజలి కనిపించగానే అతని గొంతు మళ్లీ ఎండిపోయింది.

“అది… అది…”

అంజలి:

“ఏంటి అది?”

రాహుల్:

“నాదే…”

అంతే.

మళ్లీ నిశ్శబ్దం.

అంజలి కోపంగా ఏదో చెప్పబోతుంది.

కానీ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

రాహుల్ ఆమె వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు.

“ఏమైంది?”

అతనికి అర్థం కాలేదు.

ఆమె ఎద్దు వైపు చూసింది.

అది దాహంతో నీళ్లు తాగుతోంది.

అంజలి మెల్లగా అంది:

“ముందు తాగనివ్వు.”

రాహుల్ ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడు.

ఎద్దు నీళ్లు తాగడం పూర్తయ్యే వరకు ఆమె ఏమీ అనలేదు.

ఆ తర్వాత రాహుల్ తాడు పట్టుకుని ఎద్దును తీసుకెళ్లిపోయాడు.

ఆ రోజు అతని మనసులో ఒక చిన్న ఆలోచన వచ్చింది.

“అందంగా ఉండటం ఒక విషయం…
మనసు మంచిగా ఉండటం మరో విషయం.”

ఆ రోజు నుంచి అంజలి అతనికి ఇంకాస్త ప్రత్యేకమైంది.

---

3. కనిపించని అమ్మాయి

ఒకరోజు అంజలి మరో గ్రామానికి వెళ్లింది.

ఆ రోజు రాహుల్‌కి ఏ పని మీదా మనసు లేదు.

ఆమె కనిపించలేదు.

వీధి అదే.

ఇల్లు అదే.

జనం అదే.

కానీ…

ఏదో లేదు.

అతని స్నేహితుడు అడిగాడు:

“ఏమైంది రా?”

“ఏమీ లేదు.”

“ఏమీ లేకపోతే ఇంతసేపు అదే వీధి వైపు ఎందుకు చూస్తున్నావు?”

రాహుల్ సమాధానం చెప్పలేదు.

చివరికి స్నేహితుడితో కలిసి బైక్ ఎక్కి ఆమె ఉన్న గ్రామం వైపు వెళ్లాడు.

చాలాసేపు వెతికిన తర్వాత…

ఆమె కనిపించింది.

రాహుల్ దగ్గరకు వెళ్లి ఒక్క మాట అన్నాడు.

“నేను నీ కోసమే వచ్చాను.”

అంతే.

ఒక గ్లాసు నీళ్లు తాగి తిరిగి బయలుదేరాడు.

అతను ఊరికి చేరుకునేలోపే…

అంజలి కూడా తన ఊరికి వచ్చేసింది.

ఎందుకంటే…

రాహుల్ తనను మిస్ అవుతున్నాడని ఆమెకు తెలిసింది.

ఇద్దరూ ఏమీ చెప్పుకోలేదు.

కానీ ఆ రోజు నుంచి ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టమైంది.

ఒకరు కనిపించకపోతే ఇంకొకరికి రోజు పూర్తయ్యేది కాదు.

---

4. ఆ చీకటి రాత్రి

ఒక రాత్రి రాహుల్ పొలాల వైపు కాపలాకు వెళ్తున్నాడు.

అంజలి ఇంటి ముందు నుంచి వెళ్లాల్సి వచ్చింది.

ఆమె ఇంటి తలుపు ఎదురుగా కొంచెం చీకటి ప్రదేశం.

అక్కడ అడుగు పెట్టగానే…

ఒక్కసారిగా అతని కుడి కాలికి తేలు కుట్టింది.

“అమ్మా!”

అతని అరుపుతో చుట్టుపక్కల వాళ్లు పరుగెత్తుకొచ్చారు.

స్నేహితులు…

వీధి కుర్రాళ్లు…

ఊరి వాళ్లు…

అందరూ చేరుకున్నారు.

నొప్పితో రాహుల్ విలవిలలాడుతున్నాడు.

అతన్ని ఊరిలో సంప్రదాయంగా వైద్యం చేసే మంత్రగాడి దగ్గరకు తీసుకెళ్లారు.

రాహుల్ బాధతో ఉన్నాడు.

అతని చుట్టూ జనం.

అంతలో…

అంజలి కూడా తన స్నేహితులతో అక్కడికి వచ్చింది.

దూరంగా నిలబడింది.

రాహుల్ వైపు చూస్తూనే ఉంది.

అతని బాధను చూడలేక…

ఆమె కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి.

అతని దగ్గరకు వెళ్లాలని ఉంది.

కానీ వెళ్లలేకపోయింది.

ఎవరైనా గమనిస్తే?

ఎవరైనా అడిగితే?

ఆమెకు మాట రాలేదు.

దూరం నుంచే కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

రాహుల్‌కి ఆ విషయం తెలియదు.

కానీ…

ఆ రాత్రి అతని కాలి నొప్పి ఒక వైపు ఉంటే, ఆమె గుండె నొప్పి మరో వైపు ఉంది.

---

5. ప్రేమకు పేరు రాకముందు

కాలం గడిచింది.

ఇద్దరూ పెద్దవాళ్లయ్యారు.

ఇప్పటికే వాళ్ల మధ్య చూపులు మాటలయ్యాయి.

మాటలు ఎదురుచూపులయ్యాయి.

ఎదురుచూపులు ప్రేమగా మారాయి.

రాహుల్ ఇంకా అమ్మాయిలతో మాట్లాడటంలో సిగ్గుపడేవాడు.

కానీ అంజలి దగ్గరకు వచ్చేసరికి…

అతని గుండె మాత్రం అతని మాట వినేది కాదు.

అంజలి కూడా అతన్ని చూసినప్పుడు నవ్వేది.

కొన్నిసార్లు ఏమీ చెప్పకుండా వెళ్లిపోయేది.

కొన్నిసార్లు అతని కోసం దారిని మార్చేది.

ఒక్కసారి అతన్ని చూడటానికి.

అంతే.

వాళ్ల ప్రేమకు పెద్ద పెద్ద మాటలు అవసరం లేదు.

ఒక చూపు చాలు.

ఒక చిన్న నవ్వు చాలు.

---

6. నీళ్ల కోసం ఒక కిలోమీటర్

ఒక వేసవి రోజు ఊరిలో నీటి సమస్య తీవ్రంగా వచ్చింది.

ఊరి పంపులో నీళ్లు లేవు.

దాదాపు ఒక కిలోమీటర్ దూరంలో ఉన్న మరో పంపు దగ్గరకు అందరూ వెళ్లాల్సి వచ్చింది.

రాహుల్ చెల్లెలు అంది:

“అన్నా… నాకు సహాయం చెయ్యి.”

రాహుల్ ఆమెతో బయలుదేరాడు.

అదే దారిలో అంజలి కూడా వచ్చింది.

ఇప్పటివరకు రాహుల్ ఆమె ఎదుట నిలబడటానికే తడబడేవాడు.

ఆ రోజు మాత్రం…

ఆమెతో మాట్లాడాలనే కోరిక అతనిలో ఎక్కువైంది.

అతని చెల్లెలి కుండలు మోస్తూ కొంత దూరం వచ్చాడు.

మధ్యలో అంజలి కూడా అదే దారిలోకి వచ్చింది.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూశారు.

రాహుల్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

అతను దాటిపోయాడు.

మళ్లీ వెనక్కి చూశాడు.

ఆమె ఒంటరిగా ఉంది.

ఆకాశం ఒక్కసారిగా మబ్బులతో నిండిపోయింది.

వర్షం మొదలైంది.

అతని చేతులకు చలి తగిలింది.

అంజలి కూడా తడుస్తోంది.

కొంత దూరం వెళ్లాక…

రాహుల్ మళ్లీ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.

చుట్టూ ఎవరూ లేరు.

వర్షం తప్ప ఇంకేమీ వినిపించలేదు.

అతను ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.

అంజలి ఒక్క క్షణం అతని వైపు చూసింది.

వెనక్కి వెళ్లలేదు.

అతనితో వచ్చింది.

సూర్యకాంతి పొలం వైపు ఇద్దరూ వెళ్లారు.

వర్షం కురుస్తూనే ఉంది.

ఇద్దరి మధ్య ఉన్న భయం…

ఆ రోజు కొంచెం తగ్గింది.

మాటల కంటే దగ్గరైన ఆ క్షణం…

వాళ్ల ప్రేమలో మొదటి పెద్ద మలుపు అయింది.

అంజలికి భయం కూడా ఉంది.

“ఎవరైనా చూస్తే?”

రాహుల్ మౌనం.

ఆమెను విడిచిపెట్టాడు.

కానీ ఇద్దరి మనసులు మాత్రం అక్కడి నుంచి వెళ్లలేదు.

---

7. ఆమె తిరిగి వచ్చిన రోజు

కొన్ని రోజుల తర్వాత…

అదే సూర్యకాంతి పొలం.

అంజలే రాహుల్ చేతిని పట్టుకుంది.

ఈసారి ఆమె భయపడలేదు.

ఆమె కళ్లలో ఒక ప్రశ్న.

అతని కళ్లలో ఒక సమాధానం.

మాటలు మళ్లీ అవసరం లేకపోయాయి.

వాళ్లిద్దరి మధ్య ఉన్న ప్రేమ ఆ రోజు మరింత బలపడింది.

కొంతకాలం తర్వాత…

రాహుల్ చెల్లెలు అంది:

“చివరి కుండ నువ్వే ఇంటికి తీసుకెళ్లు. నేను ఇక రావడం లేదు.”

రాహుల్:

“సరే.”

కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఇంకొకరే.

అంజలి కూడా అతన్ని మిస్ అవుతోంది.

చివరకు…

ఇద్దరూ మళ్లీ అదే చోట కలుసుకున్నారు.

అంజలి అతన్ని చూసి దగ్గరకు వచ్చింది.

ఇద్దరూ కౌగిలించుకున్నారు.

ఎంతసేపు అలా ఉన్నారో వాళ్లకే తెలియదు.

కళ్లలో నీళ్లు.

గుండెల్లో మాటలు.

అప్పుడే…

ఎక్కడినుంచో ఎవరో వస్తున్న శబ్దం.

ఇద్దరూ విడిపోయారు.

ఒకరినొకరు చివరిసారి చూసుకున్నారు.

ఆ రోజు…

వాళ్ల జీవితంలో అత్యంత అందమైన జ్ఞాపకాల్లో ఒకటిగా మిగిలిపోయింది.

---

INTERVAL

SPEED BRAKER

జీవితం ఒక దారిలో సాఫీగా వెళ్తోంది.

ప్రేమ ఉంది.

నవ్వులు ఉన్నాయి.

ఎదురుచూపులు ఉన్నాయి.

ఒకరిని చూసి ఇంకొకరు సంతోషపడుతున్నారు.

అప్పుడు…

దారిలో ఒక స్పీడ్ బ్రేకర్ వచ్చింది.

అది రోడ్డుపై లేదు.

మనుషుల మాటల్లో ఉంది.

---

8. సమాజానికి వాళ్ల ప్రేమ కంటే కథ ముఖ్యం

వాళ్ల ప్రేమను అర్థం చేసుకోవడానికి ఎవరూ ప్రయత్నించలేదు.

ఎవరూ అడగలేదు:

“మీ ఇద్దరికీ నిజంగా ఏం కావాలి?”

అందరికీ వాళ్ల గురించి తమ తమ కథ ఉంది.

“రాత్రికి పారిపోతారట.”

“రెండు రోజుల్లో కనిపించరట.”

“పెద్ద గొడవ అవుతుందట.”

ప్రేమకథ కంటే…

ప్రేమ గురించి వచ్చే గాసిప్ పెద్దదైపోయింది.

రాహుల్ తండ్రి అనుపమ్ తన కొడుకు పరిస్థితిని గమనిస్తున్నాడు.

ఇక అంజలి తల్లి లలిత కూడా తన కూతురి జీవితంపై తన భయాలతో ఉంది.

లలిత మాట్లాడిన కొన్ని మాటలు…

రాహుల్ మనసులో గట్టిగా మిగిలిపోయాయి.

అతను అంజలిని నమ్మకపోవడం కాదు.

కానీ…

ఆమె కోసం నిలబడటానికి కావాల్సిన ధైర్యం క్రమంగా తగ్గిపోయింది.

అంజలి అడిగింది:

“నన్ను నమ్మడం లేదా?”

రాహుల్ మౌనంగా ఉన్నాడు.

ఆమె మళ్లీ అడిగింది:

“మరి ఇంతకాలం నన్ను ఎందుకు ప్రేమించావు?”

రాహుల్ కళ్లను కిందికి వంచాడు.

చివరకు మెల్లగా అన్నాడు:

“నిన్ను ప్రేమించడానికి నా గుండె సరిపోయింది అంజలి…
కానీ నిన్ను కాపాడటానికి కావాల్సిన ధైర్యం నా దగ్గర లేదు.”

ఆమెకు ఆ మాటే పెద్ద దెబ్బ.

---

9. వెళ్లిపోవాల్సిన రోజు

అంజలి తన మనసును రాహుల్‌కి పూర్తిగా ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉంది.

ఆమెకు అతని మీద నమ్మకం ఉంది.

అతను తనను వదిలిపెట్టడని అనుకుంది.

కానీ రాహుల్ అప్పటికే లోపల నుంచి విరిగిపోయాడు.

ఆమెను మోసం చేయాలని అతనికి లేదు.

అయినా…

అతను వెనక్కి తగ్గాడు.

అంజలి కళ్లలో ఒకే ప్రశ్న:

“నన్ను వదిలిపెట్టడం నీ నిర్ణయమా… లేక వాళ్లదా?”

రాహుల్ సమాధానం చెప్పలేదు.

ఆమెకు అర్థమైంది.

కొన్ని ప్రేమలు ఓడిపోవడానికి కారణం ప్రేమ లేకపోవడం కాదు.

ప్రేమను మించిన భయం ఉండటం.

---

10. కొత్త జీవితం

కాలం ఎవరి కోసం ఆగదు.

అంజలి జీవితంలో నాగేష్ వచ్చాడు.

పెళ్లి జరిగింది.

కొత్త ఇల్లు.

కొత్త జీవితం.

కొత్త బాధ్యతలు.

రాహుల్ కూడా తన జీవితంలో ముందుకు వెళ్లాల్సి వచ్చింది.

కానీ గతాన్ని ఎవరు చెరిపేయగలరు?

ఒకరోజు రాహుల్ ఒంటరిగా కూర్చున్నప్పుడు…

వర్షం పడుతోంది.

అతనికి ఆ సూర్యకాంతి పొలం గుర్తొచ్చింది.

ఆమె చేతి స్పర్శ గుర్తొచ్చింది.

ఆమె చివరిసారి చూసిన చూపు గుర్తొచ్చింది.

అతను తనలో తానే అనుకున్నాడు:

“కొన్ని జ్ఞాపకాలు మనం దాచుకోవు…
అవి మనల్ని దాచుకుంటాయి.”

---

11. ఒక తెల్లని వస్త్రంపై పడిన మరక

పెళ్లి తర్వాత సమాజం మరో పరీక్ష పెట్టింది.

ఒక తెల్లని వస్త్రంపై కనిపించిన రక్తపు మరకను చూసి…

కొంతమంది దానికి అర్థం కట్టారు.

“ఇది ఉంటే…”

“అది లేకపోతే…”

అని ఒక అమ్మాయి జీవితాన్ని ఒక గుర్తుతో కొలవాలని చూశారు.

కానీ ఎవరికీ తెలియదు—

శరీరం ప్రతి మనిషిదీ ఒకే విధంగా స్పందించదు.

ఒక శారీరక గుర్తు ఎవరి గతాన్నీ నిరూపించదు.

అయినా…

సమాజం మాత్రం తన తీర్పు చెప్పేసింది.

అక్కడే రాహుల్ ఒక విషయం అర్థం చేసుకున్నాడు.

“మనుషులు నిజం తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించరు.
తమకు నచ్చిన నిజాన్ని వెతుకుతారు.”

అంజలి జీవితంపై తీర్పులు చెప్పడం సులభం.

కానీ ఆమె ఆ తీర్పులతో జీవించాల్సి వచ్చింది.

---

12. సంవత్సరాలు గడిచాయి

కాలం ముందుకు సాగింది.

రాహుల్ తన జీవితంలో బిజీ అయ్యాడు.

అంజలి తన కుటుంబంలో.

వాళ్లు కలవలేదు.

మాట్లాడలేదు.

కానీ…

గతం మాత్రం వాళ్లిద్దరి మనసుల్లో ఎక్కడో బతికే ఉంది.

ఒకరోజు…

రాహుల్‌కు ఒక పేరు వినిపించింది.

“రంజిత్…”

అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

ఆ పేరు విన్న వెంటనే…

ఎన్నో సంవత్సరాల క్రితం వర్షంలో తడిసిన ఒక అమ్మాయి గుర్తొచ్చింది.

నీళ్ల కోసం ఒక కిలోమీటర్ నడిచిన రోజు గుర్తొచ్చింది.

ఎద్దు ఆమె ఇంట్లో నీళ్లు తాగిన రోజు గుర్తొచ్చింది.

తేలు కుట్టిన రాత్రి గుర్తొచ్చింది.

దూరంగా నిలబడి ఏడ్చిన ఆమె ముఖం గుర్తొచ్చింది.

సూర్యకాంతి పొలంలో గడిచిన ఆ క్షణాలు గుర్తొచ్చాయి.

అతను ఏమీ అడగలేదు.

అడగలేకపోయాడు.

ఎందుకంటే…

కొన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానం తెలుసుకోవడం కంటే…

ఆ ప్రశ్నను మనసులోనే ఉంచుకోవడం తక్కువ బాధ.

---

13. స్పీడ్ బ్రేకర్

రాహుల్ ఒకసారి వెనక్కి చూసుకున్నాడు.

తన జీవితంలో ప్రేమ వచ్చింది.

అతను ప్రేమించాడు.

ఆమె కూడా ప్రేమించింది.

కానీ…

ఒక తల్లి భయం…

ఒక కుటుంబం ఒత్తిడి…

ఒక సమాజం మాట…

ఒక తప్పు అర్థం…

ఒక నిర్ణయం…

అన్నీ కలిపి వారి దారిని మార్చేశాయి.

అప్పుడు అతనికి అర్థమైంది.

రోడ్డుపై ఉన్న స్పీడ్ బ్రేకర్ మన కారును ఆపదు.

కేవలం వేగం తగ్గిస్తుంది.

కానీ…

జీవితంలో వచ్చే స్పీడ్ బ్రేకర్…
మనిషిని ఆపకపోయినా,
అతను వెళ్లాల్సిన దారిని మాత్రం మార్చేస్తుంది.

రాహుల్ కళ్లను మూసుకున్నాడు.

అంజలి ఎక్కడో తన జీవితంలో ముందుకు వెళ్లిపోయింది.

తాను కూడా ముందుకు వచ్చాడు.

కానీ…

ఆ ఇద్దరి మధ్య ఒక చిన్న దారి మాత్రం ఎప్పటికీ అలాగే ఉంది.

వర్షంలో తడిసిన…

సూర్యకాంతులతో నిండిన…

ఎవరూ చూడని…

ఎవరూ అర్థం చేసుకోని…

ఒక చిన్న దారి.

అక్కడ…

ఇద్దరు మనుషులు ఒకప్పుడు ఒకరినొకరు నిజంగా ప్రేమించారు.

అది మాత్రమే నిజం.

మిగతాదంతా…

సమాజం రాసుకున్న కథ.

---

ముగింపు

ఏళ్ల తర్వాత కూడా…

రాహుల్‌కి అంజలి గుర్తొచ్చినప్పుడు…

అతను ఒక విషయం మాత్రం అనుకునేవాడు.

“ఆమె నా జీవితంలోకి వచ్చినది తప్పు కాదు.”

“ఆమెను ప్రేమించినది తప్పు కాదు.”

“ఆమెను కోల్పోయినదే…”

అతను కొద్దిసేపు ఆగేవాడు.

తర్వాత తనలో తానే నవ్వుకునేవాడు.

“బహుశా అది కూడా నా తప్పు కాదు.”

ఎందుకంటే…

అతని జీవితంలోకి వచ్చిన స్పీడ్ బ్రేకర్ అతను వేయలేదు.

ఆమె వేయలేదు.

వాళ్ల ప్రేమ వేయలేదు.

సమాజమే వేసింది.

వాళ్లు మాత్రం…

ఆ బ్రేకర్ దాటిపోయి తమ తమ దారుల్లో వెళ్లిపోయారు.

కానీ…

ఆ రోడ్డుపై ఒకప్పుడు కలిసి నడిచిన రెండు నీడలు మాత్రం…

ఇప్పటికీ ఒకదానిని ఒకటి వెతుకుతూనే ఉన్నాయి.

కొన్ని ప్రేమకథలు కలిసి జీవించడానికి పుట్టవు.

కొన్ని ప్రేమకథలు…
మనిషికి జీవితాంతం
“నిజంగా నేను ఎవరిని ప్రేమించాను?”
అనే ప్రశ్నగా మిగలడానికి పుడతాయి.

అదే…

SPEED BRAKER.

*ఒక ప్రేమను ఆపినది దూరం కాదు…

మనుషుల మధ్య ఉన్న భయం.*

— ముగింపు —